لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از این تحقیق انتخاب روشی مناسب جهت استخراج نشاسته از جو بدون پوشینه و استخراج و تعیین درصد آمیلوز نشاسته در 145 لاین جو بدون پوشینه بود. ابتدا با سه روش استخراج (شستشوی نشاسته)، نشاسته دو لاین از جو بدون پوشینه استخراج گردید. درصد آمیلوز آن ها توسط روشی که اخیرا برای دو تا سه بذر غلات سازگار شده بود تعیین گردید. در این آزمایش یک طرح آماری فاکتوریل (3 در 2 با 3 تکرار) به کار گرفته شد. استخراج نشاسته با خیساندن بذرها در داخل میکروتیوپ(Eppendorf tube)  حاوی محلول آمینیوم به مدت یک شبانه روز و سپس خردکردن و نرم کردن آن ها توسط پستلی که روی بهم زن نصب شده بود، انجام گردید. مواد حاصل از الک های استیل میکرو (160 um) عبور داده و سپس سانتریفیوژ گردیدند. پلت های حاصل به وسیله محلول4M NaCI  و سپس محلول SDS 5% (سولفات دودسیل سدیم) و در نهایت استون شستشو داده شدند و در دسیکاتور خشک گردیدند. نتایج درصد آمیلوز حاصل از روش فوق در مقایسه با دو روش دیگر (روش کاربرد اسیداستیک و اتانول و روش استفاده از محلول شکر و نمک و SDS 2% بدون مصرف محلول آمونیم) در سطح معنی دار آماری برتری داشت و این برتری به ترتیب 13 درصد و 34 درصد نسبت به روش 1و 3 بود. با این روش نشاسته، تعداد 145 لاین جو بدون پوشینه استخراج و سپس آمیلوز آن ها به روش اسپکتروفتومتری در طول موج 620 nm مشخص گردید. نتایج بین 18 تا 34 درصد نوسان داشتند. پایین ترین میزان درصد آمیلوز مربوط به لاین شماره 4062 از پاکستان و بالاترین آن مربوط به لاین شماره 743 از ترکمنستان بود. اختلاف در میزان آمیلوز در لاین های تجزیه شده آنقدر قابل ملاحظه می باشد که بتوان در آینده با تجزیه تعداد بیشتری از لاین های مناسبی جهت توصیه های تغذیه ای و صنعتی دست یافت.

همبرگر یکی از فرآورده های گوشتی است که به دلایل گوناگون از جمله سهولت مصرف این ماده غذایی، استفاده از گوشت در ترکیب آن و طعم مطلوب، مصرف آن در حال افزایش می باشد. بالا بودن سطح زیر کشت تولید حبوبات در کشور، ارزش تغذیه ای بالای سیب زمینی و آرد نخود و نیز در دسترس بودن این محصولات موجب انجام پژوهش حاضر شد. در این مطالعه، نشاسته ژلاتینه شده سیب زمینی در 3 سطح 5/0، 1 و5/1 و آرد نخود نیز در سه سطح 2، 4 و 6 درصد و نیز در دو سطح مساوی5/2درصد وزنی-وزنی به فرمولاسیون همبرگر تهیه شده از گوشت گوساله اضافه شد و خصوصیات فیزیکوشیمیایی همبرگر تولیدی طی دو ماه نگهداری در دمای فریزر (18-درجه سانتی گراد) بررسی گردید. نتایج نشان داد که با افزایش سطح آرد نخود و نشاسته در فرمولاسیون همبرگر، میزان رطوبت، خاکستر و چربی نمونه ها کاهش یافت، اما از نظر آماری تأثیر معنی داری بر روی پروتئین به ویژه در روزهای پایانی نگهداری وجود نداشت. از روز سی اُم به بعد، افت پخت افزایش یافت که کمترین میزان متعلق به تیمار حاوی 6 درصد آرد نخود بود. این تیمار کمترین میزان چربی و بیشترین خاکستر را داشت. تیمار حاوی نسبت مساوی (5/2 درصد) از هر دو افزودنی، بالاترین پروتئین را نشان داد، در حالی که نمونه کنترل، حاوی کمترین رطوبت در روز پایانی بود. به عنوان نتیجه گیری می توان گفت که با به کارگیری سطوح بهینه آرد نخود و نشاسته پیش ژلاتینه شده سیب زمینی، کیفیت همبرگر می تواند بهبود یابد.

به‎منظور بررسی اثر فاصله کاشت بوته بر صفات مورفولوژیکی، عملکرد و اجزای عملکرد و خصوصیات کیفی دانه کینوا، پژوهشی در سال زراعی 1401 به صورت طرح بلوک‎های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی پسران پاکدشت استان تهران اجرا گردید. تیمارهای آزمایش شامل پنج فاصله مختلف بوته (10، 20، 30، 40 و 50 سانتی‎متر) روی ردیف‎های ثابت (50 سانتی‎متر) (50 × 10، 50 × 20، 50 × 30، 50 × 40 و 50 × 50 سانتی‎متر) بود. کمترین وزن هزار دانه (2/05 گرم) و شاخص برداشت (28/5 درصد) در فاصله کشت 50 × 10 سانتی‎متر مشاهده گردید. بالاترین سطح برگ (903/5 سانتی‎متر مربع در بوته)، تعداد شاخه جانبی (18 عدد)، طول خوشه اصلی (37/3 سانتی‎متر) نیز در فاصله کشت 50 × 50 سانتی‎متر مشاهده شد. کمترین و بیشترین عملکرد دانه به ترتیب با 348/3 و 394 گرم در متر مربع به ترتیب در فواصل کشت 50 × 10 و 50 × 50 سانتی‎متر حاصل شد. بالاترین درصد پروتئین و نشاسته دانه به ترتیب با 19/1 و 71/6 درصد در بیشترین فاصله بین بوته‎ها (50 سانتی‎متر) مشاهده شد. محتوای فسفر و پتاسیم دانه (395/4 و 897/9 میلی‎گرم بر گرم وزن خشک دانه) نیز در فاصله 50 سانتی‎متر بین بوته‎ها به‎دست آمد. با توجه به نتایج به‎دست آمده در پژوهش حاضر و یکسان بودن اغلب صفات اندازه‎گیری شده بین فواصل کشت 50 × 50 و 50 × 40 سانتی‎متر، پیشنهاد می‎گردد که در شرایط آبیاری قطره‎ای با نوار تیپ، فاصله کشت 50 × 40 سانتی‎متر مد نظر قرار گیرد.

یکی از مشکلات امروزه بشر به خصوص در مناطق خشک و نیمه خشک، شور و سدیمی شدن اراضی کشاورزی است. با توجه به این که خاک های مبتلا به نمک گستره وسیعی از کشور ایران را در بر گرفته اند، این مطالعه با هدف اصلاح خاک های سدیمی صورت گرفت. به منظور بررسی تاثیر گچ و سولفات آلومینیوم به تنهایی و یا همراه با یک پلیمر محلول در آب، نشاسته بهینه شده، رس نانو و مخلوط آن ها بر میزان رس قابل انتشار در یک خاک سدیمی، آزمایشی فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 18 تیمار و 3 تکرار در دانشگاه زنجان به اجرا در آمد. پس از اعمال تیمارها و خوابانیدن نمونه ها به مدت 4 ماه درصد رس قابل انتشار اندازه گیری شد. نتایج به دست آمده نشان داد که اثر مواد اصلاحی معدنی و آلی بر میزان رس قابل انتشار در سطح آماری 1 درصد معنی دار بود. موثرترین تیمار در کاهش درصد رس قابل انتشار تیمار 75 کیلوگرم در هکتار رزین 75+58 کیلوگرم در هکتار نشاسته بهینه شده + رس نانو به میزان 2 درصد وزنی هم زمان با سولفات آلومینیوم به اندازه نیاز گچی بود که رس قابل انتشار را از 95 درصد در تیمار شاهد به 3.4 درصد در این تیمار کاهش داد و کم ترین میزان کاهش در تیمار شاهد (بدون ماده اصلاحی معدنی و آلی) اندازه گیری شد.

نشاسته کاتیونی به عنوان ماده افزودنی مقاومت خشک در کاغذسازی کاربرد گسترده ای دارد. از سوی دیگر با گسترش بهره گیری از ذرات نانو در سال های اخیر، افزودن این نوع ذرات به برخی پلی الکترولیت های با وزن مولکولی زیاد رایج در کاغذسازی به منظور بهبود قابلیت آبگیری و در عین حال افزایش ماندگاری ذرات ریز و پرکننده ها، به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته است. با این وجود هنوز دانش کافی در زمینه این پدیده و سازوکار عملکرد مستقل این مواد در رابطه با متغیرهای دیگر وجود ندارد. در این تحقیق، عملکرد ذرات نانو سیلیکای آنیونی در مقادیر مختلف نشاسته کاتیونی و رابطه آنها با پتانسیل زتا در زمینه قابلیت آبگیری و ماندگاری ذرات ریز در خمیرکاغذهای ظریف مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان داد که 0.5 درصد نشاسته کاتیونی به تنهایی، قابلیت آبگیری را تنها در حدود 12 میلی لیتر  (CSF)افزایش داد و مقادیر بیشتر آن حتی باعث کاهش آبگیری شد. همین روند نیز در زمینه ماندگاری نرمه ها و پرکننده ها با بیشترین میزان آن (%41) در یک درصد نشاسته کاتیونی دیده شد. افزودن ذرات نانو سیلیکا این روند ملایم را تغییر داده و به صورت قابل ملاحظه ای قابلیت آبگیری و ماندگاری را بهبود بخشید. به طوری که در ناحیه منفی بودن پتانسیل زتا، افزودن بیشتر نشاسته کاتیونی، کارایی بهتر ذرات نانوسیلیکا را در پی داشت. با افزودن بیشتر نشاسته کاتیونی و مثبت شدن بار عمومی پایانه تر، کاهش کارایی ذرات نانو سیلیکا دیده شد. بنابراین، پتانسیل زتا می تواند به عنوان معیار مناسبی از نظر میزان افزایش نشاسته کاتیونی باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تعیین دقیق منطقه سرد کنسرو غذایی بواسطه دیرتر رسیدن آن به درجه استریلیزاسیون اهمیت بالایی در تعیین شدت یک فرایند حرارتی دارد. در این مطالعه با کمک روش های عددی، اثر غلظت محلول های 3.5 و 5% نشاسته و دمای پرکردن 50 و 75 درجه سانتی گراد بر ژلاتینه شدن نشاسته و مکان نقطه سرد قوطی مورد مطالعه قرار گرفت. قوطی ها بدون سرفضای خالی و بصورت ایستا حرارت دهی شدند. نتایج نشان دادکه در قوطی های بدون سرفضای خالی در حالت ایستا، نقطه سرد در نزدیکی یک دهم انتهایی قوطی قرار دارد. تغییر غلظت نشاسته از 3.5 به 5 درصد، باعث طولانی تر شدن زمان فرآیند می شود. این افزایش زمان فرآیند حرارتی، در یک دهم انتهایی قوطی بیشتر از سه دهم انتهایی است. زمان ثابت شدن دمای نقطه سرد در هر دو نقطه سه دهم و یک دهم انتهایی نیز با تغییر غلظت تغییر می کند. اختلاف دما در نمونه 5 درصد در زمان ثبات دما بسیار چشمگیرتر از اختلاف دما در لحظه افزایش دما در نمودار حرارتی 3.5 درصد است. با افزایش غلظت نشاسته در محلول، زمان لازم بری جلو رفتن یک سیکل حرارتی در نمودار دما- زمان (f) در سه دهم انتهایی کاهش و در یک دهم انتهایی افزایش می یابد. این اختلاف شیب در غلظت های 3.5 و 5 درصد بیشتر از یک دهم انتهایی است. علت آن ژلاتینه شدن سریع نشاسته در یک سوم انتهایی قوطی است.